کتابمقدس بارها به گونه ای تکان دهنده به شباهت میان انسان و حیوان٬ به ویژه به آغاز و انجام مشترکشان که هر دو از خاک هستند و به خاک باز می گردند٬ اشاره می کند ( جا ۳: ۱۹ و ۲۰ و ۲۱ ٬ مز ۴۹: ۱۳ ). اما در کتابمقدس غالبا میان این دو موجود که هر دو تحت عنوان مشترک (( موجودات زنده )) توصیف می شوند پیوندی برادرانه وجود دارد: گاه انسان به کمک حیوان می شتابد - نظیر ماجرای نوح که یک جفت از تمام موجودات زنده را با خود به کشتی برده از طوفان رهانید٬ و گاه حیوان انسان را یاری می دهد- مانند الاغ بلعام که سبب نجات صاحب خود شد ( اعد ۲۲: ۲۲- ۳۵ )٬ یا کلاغهایی که برای ایلیا خورا می آوردند ( ۱- پاد ۱۷: ۶ ) و یا نهنگی که یونس لجباز را نجات داده او را به راه راست آورد ( یون ۲ ). ایوب از مشاهده جمال و کمال حیوانات به قدرت آفریدگارشان پی می برد ( ایوب ۳۸: ۳۹- ۳۹: ۳۰ ٬ ۴۰: ۱۵- ۴۱: ۲۶ )٬ بلاخره حیوانات یادآور این واقعیت هستند که خدا برکات و مواهب خود را به تمام موجودات عالم هستی عطا می کند ( مز ۱۰۴: ۲۷ ٬ ۱۴۷: ۹ مت ۶: ۲۶ ).
حیوانات چنان به انسان نزدیکند که در عهد و پیمان خدا با نوح نقشی عمده ایفا می کنند ( پید ۹: ۹ و ۱۰ و ۱۱ ) و خود موضوع شریعت موسی قرار می گیرد! روز سبت هم برای بردگان مصداق دارد و هم برای گاوان ( خروج ۲۳: ۱۲ ٬ تث ۵: ۱۴ ) و بر انسان است که با حیوانات به گونه ای شایسته رفتار کند ( خروج ۲۳: ۵ ٬ تث ۲۲: ۶ و ۷ ٬ ۲۵: ۴ ٬ ر.ک ۱- قرن ۹: ۹ ٬ ۱- تیمو ۵: ۱۸ ) حیواناتی که به دیگران آزار رسانند مجازات می شوند ( پید ۹: ۵ ٬ لاو ۲۰: ۱۵ و ۱۶ ) و حتی در پاره ای موارد سنگسار می گردند ( خروج ۲۱: ۲۸- ۳۲ ). و بلاخره حیوانات نیز در توبه و بازگشت انسانها سهیم دانسته می شوند ( یون ۳: ۷ ) و همچون آنان مجازات می گردند ( خروج ۱۱: ۵ ).

